sobota, 18 marca 2017

4. Teorie

Są miejsca, w których każdy może się odnaleźć. W których każdy dostrzeże piękno. Często ukryte, ale tuż pod nosem. Niby schowane, ale wystarczy chcieć je odkryć, żeby stanęły przed nami otworem. Dziwią. Bo, jako przestrzenie szczególnie magiczne, są nie do zrozumienia. Zawierają tę nutkę tajemnicy, której nie da się z nich wyrwać, gdyż korzenie sekretu wrosły zbyt głęboko w ich strukturę. I, nierzadko, rozpalają magię jeszcze potężniejszą od własnej.
Rzeźbione drzwi Pokoju Życzeń powoli rysowały się na kamiennej ścianie siódmego piętra. Ciemne linie, wychodzące spod niewidocznego pędzla, tworzyły zawiłe kształty i zdobienia. Każdy kolejny element wydawał się jeszcze bardziej przesiąknięty magią niż poprzedni, jednocześnie jeszcze bardziej niepokojący. Przyciągały wszystkich, którzy się na nie natknęli, ciekawość często wyprowadzała w pole instynkt samozachowawczy. Kto jak kto, ale Harry zdobył dość szczegółową wiedzę na temat niebezpieczeństw Pokoju, a wierne odwzorowanie dormitoriów Slytherinu do takowych zaliczyć można. Trafił wtedy do Przychodź-Wychodź zupełnie przypadkiem i nie specjalnie spodobała mu się rozrywka, jaką go uraczono. Nie miał nic przeciwko dziewczynom, ale tłum oszalałych Ślizgonek z Blaisem Zabinim na czele, chcących zdobyć choć skrawek szaty Wybrańca, nie przypadł mu zbytnio do gustu. Ron do tej pory nie miał pojęcia, dlaczego. A Draco szczerze się temu dziwił.
Harry opierał się niedbale o ścianę naprzeciwko drzwi Pokoju i czekał. Hermiona poszła tylko odłożyć książki, a Malfoy, cóż… On zawsze miał jakiś powód, nawet jeżeli byłyby to niedokładnie wyprasowane spodnie. Nie mówiąc już o kantce… Spodnie bez kantki, broń Merlinie. Przecież do tego nie można dopuścić. Z resztą, pannę Granger też cechowały dziwne przyzwyczajenia. Od drugiej klasy zawsze nosiła w kieszeni szaty lusterko — utrzymywała, że przedmioty, do których na co dzień nie przywiązujemy zbyt wielkiej wagi, często mogą uratować nam życie. Uważał to za lekki objaw paranoi. Przecież po Hogwarcie nie przechadza się żaden bazyliszek, zdolny zabić spojrzeniem.
Słysząc szybkie kroki, wyprostował się nieco i odsunął od ściany. Otrzepał koszulę z jasnego pyłu i odruchowo zanurzył palce w gęstych pasmach włosów. Godryk raczy wiedzieć, kto tym razem wspina się na piętro.
Widok Malfoya rozczarował go, ale nie dał tego po sobie poznać. A przynajmniej tak mu się wydawało.
— Co to za mina, Potter? — Ślizgon uśmiechnął się perfidnie. — Wolałbyś zobaczyć rude kudły niż to platynowe dzieło sztuki, co?
Harry pokręcił głową, starając się ukryć fakt, że prawda zawarta w słowach przyjaciela trafiła w sedno sprawy.
— Zająłbyś się sobą, Malfoy, a nie wymyślał jakieś bezpodstawne teorie.
Draco już otwierał usta, chcąc dowieść swojej nieomylności, ale przerwały mu bluzgi sarkazmu, które, miał wrażenie, powinien wręcz zetrzeć sobie z twarzy.
— A kogóż to moje piękne oczy widzą? — Hermiona Granger krytycznie spojrzała na Dziedzica Slytherinu, zatrzymując wzrok na Harry’m. Pokonała ostanie stopnie schodów i stanęła przed drzwiami do Pokoju Życzeń. Miała lekko zaróżowione policzki, jakby właśnie wróciła z błoni, kasztanowe loki w nieładzie opadały na ramiona. — Powiedziałeś mu o wszystkim?
Chłopiec, Który Przeżył skinął głową, poprawiając okulary.
— Ja wciąż tu jestem. — Znaczące chrząknięcie Malfoya zwróciło uwagę Gryfonki.
— A ja wciąż nad tym ubolewam. — mruknęła, chwytając zimną klamkę.
Cała trójka już po chwili znalazła się wewnątrz Przychodź-Wychodź, rozglądając się dokoła z niedowierzaniem. Ciepły półmrok otulał pomieszczenie, nikłe światło z przygasłych pochodni tworzyło cienie na zamszonych ścianach. Wilgoć wisiała w powietrzu i chwytała się wszystkich dostępnych jej powierzchni poza stołami — te, ustawione w dwóch rzędach, zajmowały prawie połowę pomieszczenia. Ciężkie, drewniane nogi wspierały się na kamiennych płytach posadzki, szerokie blaty były zajęte przez wszelkiego rodzaju fiolki i księgi, których nie brakowało również w szafie przy jednej ze ścian. Przeróżne składniki, od wody destylowanej po skórki boomslanga, leżały równo ustawione i posegregowane. Sam Snape nie powstydziłby się takiego składziku, a, jak wiadomo, miał we własnym dosłownie wszystko. Dosłownie.
Malfoy gwizdnął cicho.
— Ty to się umiesz urządzić, Granger. Jeśli o włosy dbasz tak samo, jak o stan ścian, aż dziw, że ci jeszcze nie powypadały.
— Za to panicz Malfoy z pewnością czuje się tu jak w domu, nieprawdaż?
— A żebyś wiedziała. Z tą różnicą, że tam mi truje matka, a tu nieokrzesana wiedźma.
— Nie obrażaj Harry’ego, on jest czarodziejem. — Hermiona przeglądała składniki, upewniając się, że o niczym nie zapomniała, wyobrażając sobie wyposażenie Pokoju. Korzeń asfodelusa, dyptam, figa abisyńska… Nawet herbaria i krew salamandry. Ogniste nasiona, otwornica, rdest ptasi… Róg garboroga będą musieli zdobyć sami. Jeszcze skaczący muchomor i śluz gumochłona…Tak, mieli prawie wszystko.
Harry przysunął sobie stołek i przeglądał książkę o zadziwiającym tytule „Jak poskromić Węża”, za to Malfoy uważnie obserwował poczynania Gryfonki. Oparty o ścianę przy wejściu, założył ręce na piersi. Jasna grzywka opadała mu na czoło, lekko przysłaniając oczy. Stalowe spojrzenie zawiesił na długich palcach, delikatnie podnoszących poszczególne składniki i układających je według jakiegoś schematu. Ciemne włosy zsuwały się Hermionie na twarz, ciągle zakładała długie pasma za uszy. Marszczyła brwi, przyglądając się ingrediencjom, jakby przypominała sobie przepis, który wcześniej czytała. Najwyraźniej upewniała się, czy ma wszystko, co potrzebne.
— Harry, mógłbyś tu podejść? — Panna Granger wyprostowała się i spojrzała prosto na Malfoya, który przyozdobił twarz swoim kpiącym uśmieszkiem numer pięć. Wybraniec stanął tuż obok niej, przekrzywiając lekko głowę. — Widziałeś kiedyś tak posunięty okaz głupoty?
Potter z namysłem zmrużył oczy, uważnie lustrując Ślizgona.
— Ciekawy przypadek… — Powoli pokiwał głową. — Niedobór szarych komórek aż promieniuje.
— Racja — zgodził się Draco. — Czuję to od ciebie nawet przy drzwiach.
— Staram się odpierać twoje ataki na mój zawyżony intelekt, pewnie odbijają się od bariery.
— Od bariery to odbijają się nędzne resztki waszych umysłów, gdy próbujecie myśleć. Ale przecież nie można robić wszystkiego. — Stalowa powierzchnia tęczówek jakby pojaśniała, gdy napotkała na swojej drodze kasztanowe spojrzenie.
Gryfonka pokręciła głową i usiadła na krześle Harry’ego. Wyjęła z torby ciężkie, zakurzone tomiszcze, położyła je sobie na kolanach.
— Siadajcie lepiej, musimy wszystko wyjaśnić.
Malfoy uśmiechnął się zwycięsko.
— Zgasiłem cię, Granger. Nikt nie jest w stanie odeprzeć mojego ciętego dowcipu.
— Nie zamierzam marnować cennego czasu na niereformowalnych idiotów.
— Wyznaję taką samą zasadę i dlatego nie wiem, co tu jeszcze robię.
Hermiona westchnęła, opierając się o ścianę.
— Jesteś niemożliwy.
— W moim przypadku, niemożliwe staje się możliwe. — Draco przysunął sobie wątpliwej jakości krzesło, zaszczycając je swoim wybitnym ciężarem. Przeczesał palcami platynowe pasma, odgarniając włosy z twarzy. Widząc, jak Gryfonka przewraca oczami, dodał:
— Pokontemplujesz moje wdzięki później, Granger, teraz bądź łaskawa przedstawić nam plan w szczegółach.
Hermiona rzuciła mu spojrzenie godne samej McGonagall i odchrząknęła. Za co mnie Merlin tak skazał.
— Zaczynamy od eliksiru. — Malfoy kaszlnął cicho. — Będziemy się nim zajmować na zmianę, bo składniki trzeba dodawać co kilka godzin, a mamy inne plany zajęć. Przychodzi ten, kto akurat ma wolne, rozpiszę wam grafik. W tej księdze — Postukała w twardą okładkę, z której podniosło się trochę pyłu. — znajdziecie bardzo dokładny przepis. Ale zajmę się tym, żebyście dokładnie wiedzieli, co robić. I tak dostaniecie te mniej wymagające zadania…
Malfoy chrząknął cicho.
— Na eliksir mamy trzy tygodnie. Dzięki niemu będziemy bardziej podatni na czar, który ma połączyć wiek każdego z nas. To zapewni nam odpowiednią ilość lat i, w konsekwencji, dostęp do Czary.
Kolejne chrząknięcie.
— Nie jestem tylko pewna, jak dokładnie to połączenie będzie wyglądać, ale zakładam, że nasze świadomości przeniosą się do jednego ciała…
Chrząknięcie.
— Dlatego — warknęła, rzucając zdegustowane spojrzenie Ślizgonowi — musimy wybrać, czyje to będzie ciało.
I następne.
— Malfoy — zagadnęła dziwnie spokojnym głosem. — Przeziębiłeś się?
Draco pokręcił głową.
— Nie tym razem, Granger. Wystarczyło, żebym zobaczył, jaka jesteś sztywna, a coś mnie w gardle zaczęło drapać.
Gryfonka założyła ręce na piersi, prychając kpiąco.
— Ja jestem sztywna? Jestem po prostu konkretna…
— Malfoy, skupmy się lepiej na zadaniu. — Harry ziewnął, zakrywając usta dłonią — Zakładam, że każdy z nas ma coś później do zrobienia.
Na ślizgońską twarz znowu wypłynął chytry uśmieszek.
— Co do tego ciała… — Hermiona zaczęła przeglądać książkę.
— To już chyba ustalone. — Malfoy znacząco uniósł brew. — Panie mają pierwszeństwo.
Panna Granger zmrużyła gniewnie oczy. Niedoczekanie. Niewyżyty, zboczony wąż.
— Chciałbyś — syknęła.
Harry przesuwał wzrokiem od czerwonej Hermiony po wyraźnie zadowolonego Dracona i z powrotem. Wcześniej sobie nie wyobrażał, jaki tu będzie cyrk, gdy wciągnie tę dwójkę do współpracy. Ba, cyrk. Od cyrku się zacznie, a zakończy… Cóż, rzeź miała być dopiero początkiem słodkiego końca. Zastanawiał się, czy sam Turniej to nie niewinna igraszka w porównaniu z drogą do niego. Niezwykle wyboistą i wąską drogą.
— To ty chciałaś zaproponować mnie na dawcę. — Pogładził się po płaskim brzuchu. — Wszyscy wiemy, dlaczego.
— Właściwie, myślałam bardziej o Harry’m… — Wybraniec gwałtownie pokręcił głową.
— Hermiono, nie sądzę, żeby…
— Ha! Potter też uważa, że to powinnaś być ty. — Draco rozparł się wygodniej na skrzypiącym krześle. Mebel chwiał się niebezpiecznie, nawet gdy użytkownik się nie ruszał, ale ten zdawał się nie zwracać na to uwagi.
— Ja wcale nie… — zaczął Harry, ale bestialsko mu przerwano.
— Wcale tak. — Malfoy odchylił się nieco do tyłu. — Przegłosowane.
Tym razem to na ustach Hermiony pojawił się słodki uśmieszek. Ucieleśnienie niewinności.
— Dobrze, Harry, może tak być — powiedziała smutno. — Skoro Malfoy się wstydzi, nie chcę go do niczego zmuszać.
— Ja się wstydzę?!
— A nie?
— Niby czego?!
— To dlaczego nie chcesz użyczyć swojego ciałka? Pewnie nie jest tak idealne, jak rozpowiadasz…
— Jest cholernie idealne! Sama zobaczysz!
Ciemna brew powędrowała w górę.
— Znaczy, zgadzasz się?
— Zrobię ci tę przyjemność.
Odpowiedziało mu tylko rozbawione prychnięcie. Zadowolone prychnięcie.

****

Koniec końców, na dobre wychodzi, prawda? Te lekkie sprzeczki Ślizgonów z Gryfonami, niewinne docinki. Oni o niczym nie wiedzą, nie wiedzą, że wielu z nich mogłoby już nie żyć. Nieświadomość jest darem, którego nie można im odebrać. Nieświadomość prowadzi do niewinności. Nie mieli kiedy zbrukać swoich młodych dusz, oczernić nazwisk. Nie mieli kiedy się złamać.
Uratowali ich od nienawiści. Nikt nie zwraca uwagi na czystą krew, pochodzenie. Kogo by to teraz obchodziło? Oczywiście, nie mogą się przyznać. Ona, Minerwa McGonagall i Severus Snape, zawsze pozostaną w cieniu. Ktoś by powiedział „cisi bohaterowie”. Ale nie byli bohaterami. Nie, tego nie można nazwać bohaterstwem. To był strach. Bali się, że przegrają. Bali się zagłady znanego im świata. Bali się śmierci. Nie zdradzili nikomu swoich planów — łączyła ich nić porozumienia, która okazała się mocniejsza niż przypuszczali. Obdarzyli się zaufaniem. Nałożyli na ramiona nieznośny ciężar, razem go dźwigają. Obciążeni wiedzą, przekonujący samych siebie, że nie było innego wyjścia. Postąpili właściwie. Musieli. Muszą wierzyć we własne argumenty. Tylko to im pozostało.
Aż to.
Spojrzała w zielone oczy, odbijające się w gładkiej tafli. Lustro jako jedyne widziało prawdę. Widziało, jak ciche łzy spływały po pomarszczonych policzkach. Jak wychudłe dłonie szarpały siwiejące włosy. Widziało niepewność w na co dzień twardym spojrzeniu. Dostrzegało zawsze wyprostowaną sylwetkę, tak sztywną i napiętą. Cały czas poddaną ogromnemu wysiłkowi i ciała, i duszy. Przede wszystkim duszy. Widziało drgające palce, gdy zapinały ciemne szaty. Palce, wciąż pamiętające śmiercionośny promień, który nakierowały we właściwą stronę. Pamiętające ten impuls, przepływ energii.
Ale najstraszniejsze stały się oczy. Przepełnione smutkiem i niewyobrażalną goryczą. Dawna zieleń już tak w nich nie błyszczała, jedyne iskierki na wyblakłej powierzchni były odbłyskami światła. Nigdy się nie uśmiechały, chociaż usta nierzadko wykrzywiała w tym dziwnym odruchu. To śmieszne, przecież pokonała całe zło, a nie mogła się śmiać? Dała światu radość, której nie zaznał od dawna. Długo wyczekiwany spokój, poczucie bezpieczeństwa. Żaden śmierciożerca nie wpadnie teraz do przypadkowego domu, nie pozostawi za sobą krwawych ofiar. Sam Czarny Pan padł z jej ręki… z JEJ ręki. Świadomość tego niezwykle ją męczyła.
Przecież to nie miała być jej ręka.

****

— Ginny, nie położyłaś tego ucha za daleko?
— Położyłam najbliżej, jak się dało.
— Ale ja nic nie słyszę!
— Ciiiii! — syknęła panna Weasley, rzucając bratu wściekłe spojrzenie. – Za to oni usłyszą nas!
Ron wzruszył ramionami, przepraszająco opuszczając głowę.
— Wybacz. Ale sama przyznasz, że to, co robią, nie jest normalne.
— Nie jest normalne? — Ginny przewróciła oczami. — Rzeczywiście, Harry rozmawia z Hermioną, coś się święci. Że też na to wcześniej nie wpadłam…
— Dobrze wiesz, o co mi chodzi. Chcieli, żeby im nie przeszkadzać, bo mają coś WAŻNEGO.
Ginny przejechała drobnymi dłońmi po twarzy, zahaczając o dolne powieki oczu, które odchyliły się nieco, upodabniając ją do mopsa. Parkinson, pomyślała i otrząsnęła się z obrzydzeniem.
— Może po prostu chcą pogadać? Nie musisz od razu wymyślać jakichś teorii spiskowych. Ty też czasem rozmawiasz z Harry’m w cztery oczy.
— Ale popatrz na ich miny… są takie jakieś… — Ron zmrużył oczy, przyglądając się przyjaciołom zajmującym fotele w Pokoju Wspólnym Gryffindoru.
— O, śmieją się. Może planują jakiś zamach?
Weasley pokiwał lekko głową.
— To zdecydowanie coś poważnego…
Ginny spojrzała na brata zrezygnowana.
— Poważnego, mówisz? Pewnie omawiają napad na kuchnię. Głodowe zapędy.
— Hermiona ostatnio coś mało je… to może być prawda.
Panna Weasley ponownie przejechała dłońmi po twarzy. Czasem trzeba, a przy Ronie zdarzało się jej to coraz częściej. Walić Parkinson.
— To, że nie pochłania się tak zabójczych ilości jedzenia, jak ty, nie oznacza zaburzeń w odżywianiu. A gdyby oznaczało, mieliby je wszyscy. Nawet Hagrid.
Ron spojrzał na nią z przerażeniem.
— Hagrid? Na Merlina… Może to jakiś wirus. Pójdę po panią Pomfrey…
Ruda otworzyła szerzej oczy, ale Ron tylko się zaśmiał.
— Żartowałem przecież — szepnął. — Ale, tak swoją drogą, mam to traktować jako sugestię, że jem za dużo?
Na to pytanie panna Weasley nie mogła wymyślić żadnej rozsądnej, a przy tym uprzejmej („uprzejmej” podkreślić trzy razy) odpowiedzi.

****

Wszechogarniający smutek.
Kajdany. Ciężkie kajdany.
Oddechy. Mroźne oddechy.
Zapomnienie.
Szaleństwo.

Skopana kołdra leżała w nogach łóżka. Zimny pot spływał po plecach. Już po wszystkim. Kolejny zły sen.
Ale na twarzy wciąż było czuć mroźny wydech osoby drugiej.

Istoty. To nie była osoba.


  
Życzę wszystkim weny godnej samego Sandersona, który osobiście zjawi się w Krakowie 21 marca. Nie wiem, czy z podekscytowania dożyję do tego czasu.

"Moc jest we mnie, a ja jestem silna Mocą"

Vi

10 komentarzy:

  1. No no, rozkręcasz się :D robi się coraz ciekawiej. Z niecierpliwością czekam na kolejny rozdział i życzę weny! :-*

    OdpowiedzUsuń
  2. Rozwalił mnie ten fragment o Hermionie i jej lusterku. Co za krypto-ironia, maz naprawdę nieszablonowe pomysły :D
    I uwielbiam teksty Draco, zwłaszcza te o jego własnym pięknie i wspaniałości, no po prostu Malfoy Idealny. No i ten ich dialog póxniej, Hermiona również jest skarbnicą ripost ;p
    Ciekawie wymysliłaś ten plan Hermiony, z eliksirem i przenoszeniem się do jednego ciała. Zawsze podziwiem wszelkie próby rozwijania rowlingowego Uniwersum, skąd wy ludzie bierzecie tyle kreatywności? :D
    Dziwnie się oswoić z myślą, ze Minerwa i Sev wiedzą tak dużo o tym ' co by było gdyby...', bo są odpowiedzialni za zmianę, a np Dumble, który przecież zawsze był autorytetem we wszystkim i wydawało sie że nic nie można przed nim zataić, nie był cześcią tych wydarzeń.
    I wszystkie te mysli Minerwy do mnie bardzo trafiają i że to nie miałą być ona i OMG wszystko, ciekawe czy cos z tego wyniknie i czy Harry się kedyś dowie, jak ważna częście historii miał być. Niczego nie pomijasz, a przecież tak łatwo by ci było zlekceważyc Minerwę i te wszystkie emocje które ją meczą.
    Czasem moja bezsenność może być błogosławieństwem, kiedy przypadkiem wchodzę o nad ranem na taki blog jak twój :) Póki co jestem zachwycona i czekam na kolejne rozdziały z nieierpliwością. Akcja się rozkręca i robi się coraz ciekawiej, mam nadzieję że będziesz publikować rozdziały z podobną częstotliwoscią co teraz ;p
    Weny ci życzę i Niech moc będzie z tobą!

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. W takim razie cenię Twoją bezsenność ponad wszystko, bo sprawiasz, że cały mój dzień z "takiego sobie" przechodzi na "właściwie to lepszego nie było".
      Wzajemnie życzę Mocy, bo takowa zawsze się przyda

      Usuń
  3. Chcesz żeby pojawiały się w podobnej częstotliwości? No chyba żarty sobie robisz! Ja chcę teraz, już, natychmiast! I bez dyskusji! Vivianno, bądź świadoma tego, że właśnie posłałam ci mocnego, wirtualnego kopniaka w tyłek. Już mi tu do roboty! Bo jak nie, to... To cię znajdę. Mówię ci! Więc pełna mobilizacja i pisz, bo ja tu czekam. O jezu. Ja się tu powoli w Malfoya zmieniam o.O normalnie jak mały, rozkapryszony Malfoy.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Aha, cały czas chodziło mi o rozdziały xD

      Usuń
    2. Na ten rodzaj motywacji chyba nie ma dobrej odpowiedzi... Wystarczy, jak powiem, że biorę się za siebie? Oczywiście, pełna mobilizacja, tak. Ale na wszelki wypadek przygotuję się na niespodziewane wizyty... A jeśli chodzi o małych, rozkapryszonych Malfoyów, to tacy są najlepsi ^^

      Usuń
  4. No dobrze, jednak ten rozdział za wiele mi nie wyjaśnił. Ale może to dobrze? W każdym razie mam o czym pisać, więc do dzieła. Postaram się krócej, ale niczego nie obiecam.

    Bardzo, bardzo, ale to bardzo podobał mi się fragment, który brzmi: On zawsze miał jakiś powód, nawet jeżeli byłyby to niedokładnie wyprasowane spodnie. Nie mówiąc już o kantce… Spodnie bez kantki, broń Merlinie. Przecież do tego nie można dopuścić." To moja ulubiona część z tego rozdziału, właściwie jedyna, ląduje w zeszycie zapisków i nigdy stamtąd nie wyjdzie. Możesz być z siebie w tym momencie dumna :D

    Tak jak się można było spodziewać, w tym rozdziale dochodzi do spotkania Hermiony i Draco, pierwszego w opowiadaniu dla czytelnika. Przedstawione dość tradycyjnie, z dawką sarkazmu, ale i inteligencji przewijającej się w wypowiedziach bohaterów. Niby nic zaskakującego, a jednak przyjemnego. Tak trzymać, bo tekst jest na bardzo dobrym poziomie.

    Nie w sposób nie zauważyć, że w rozdziale pojawia się również Ginny. Coś mi mówi, że on już jest wpisana na diabelską listę Zabiniego, więc na jakieś romanse z ich strony również możemy liczyć. Ta postać ma to do siebie, że z nią można robić, co się tylko zechce, bo jej osobowości Rowling zbyt szczegółowo nie ukształtowała, zatem i w tym przypadku chętnie się dowiem o Twoim pomyśle na pannę Weasley, a pewnością będzie wart uwagi.

    Część z McGonagall wprowadziła mnie w znudzony nastrój. Zabiła, uratowała, teraz rozpacza, bo musi żyć z piętnem, które sama sobie przyprawiła. Dobra, przyprawiła je sobie z Severusem, ale nie zmienia to faktu, że jej przemyślenia są dla mnie... wybrakowane? Oczywiście rozumiem, że one mają bardzo duże znaczenie w historii, dlatego też się pojawiają i absolutnie bym ich nie usunęła, tylko jakoś nie sprawiły, że coś mnie za ich pomocą ruszyło. Podkreślam, że to jedynie moja prywatna opinia, nie trzeba się z nią zgadzać.

    Te kilka zdań, które pojawiły się na samym końcu rozdziału, również zostały umieszczone w poprzednim, jedynie w zmodyfikowanej wersji, nie wiem czemu, ale utwierdzają mnie w przekonaniu, że Hermiona to będzie Potter w spódnicy. Takie luźne spostrzeżenie.

    Co do błędów, oprócz tych, o których mówiłam już wcześniej, w tym rozdziale wyłapałam dwa; "jakichś zamach", "jakichś wirus", poprawnie będzie "jakiś", drugiej formy używa się w innych przypadkach, na przykład "jakichś ludzi", etc. Drugi błąd to "z resztą", które pisane jest łącznie. Sama tego nie wiedziałam kilka lat temu, poza tym polonistą nie jestem, więc też nie znam wszystkich zasad, ale jak już się jakąś dogłębnie pozna, to potem daje się ona we znaki i przeszkadza. Spokojnie, mylić się rzecz ludzka, nie ma ludzi nieomylnych, choć Malfoy pewnie by się ze mną nie zgodził, a ja z nim.

    Chyba się streściłam, mam nadzieję, a jak nie to przepraszam. Z natury jestem czepialską gadułą :D

    Idę dalej i do zobaczenia, kolejny zresztą raz,
    Realistka

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Jestem dumna i cieszę się przeogromnie, dziękuję :D

      Obdarzyłaś mnie kolejną dawką ulgi, skoro to spotkanie naszych głównych zainteresowanych nie wyszło jakoś tak... niefajnie? Nie lubię tego typu określeń, ale nie mogłam znaleźć żadnego lepszego.

      Postaram się przynajmniej zmniejszyć wybrakowanie przemyśleń. W miarę możliwości, oczywiście. Tak, są one potrzebne i znaczące, pojawiać się więc muszą, muszą coś uświadomić. To uświadomienie jest ważne, dlatego wszelkie ewentualne braki niemile widziane.

      Mam wrażenie, że ostatnie zdania przypisujesz Hermionie. Nie potwierdzam ani nie rozwiewam owych przypuszczeń, zwracam tylko uwagę, że są napisane w formie bezosobowej. I również mają duże, wręcz ogromne znaczenie.

      "Jakichsie" strzeżcie się, nadchodzę, dziękując za wyłapanie owych bezbożników.

      Jak wiadomo, natury nie oszukasz, a Twoja bynajmniej mi nie przeszkadza.

      Pozdrawiam serdecznie i do kolejnego zobaczenia,
      Vi

      Usuń
  5. O marko, nawet mi nie mow, ze bylas na spotkaniu z Sandersonem!!
    A przechodząc do rozdziału, to bardzo podobają mi sie te tajemnicze końcowi, zarówno w tym, jak i poprzednim.
    McGonagall pokazała wreszcie więcej ludzkiej twarzy i bedzo mi sie to podoba!
    Ogolnie bardzo podoba mi sie sposób, w jaki budujesz opisy, jest w tym cos naprawde bardzo przyjemnego i na wysokim poziomie.
    Sen niestety wzywa, do jutra i mocy życzę :*
    Mary!

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Mówię i cieszę się, że znalazłam kolejnego sandersonowego zapaleńca :D Było świetnie, tak swoją drogą hehe...
      Bardzo mi miło, dziękuję, dziękuję i jeszcze raz dziękuję.
      A sen, jedna z ważniejszych życiowych wartości, oczywiście powinien być stawiany na pierwszym miejscu. Zawsze. Nie żebym wpadła w senne uzależnienie, nie, wcale.

      Pozdrawiam i wzajemnie niech Moc będzie z Tobą,
      Vi

      Usuń

Template by Elmo